Diep weggezonken in de hoogten van de vruchtbare aarde (Jesús Carrasco, De grond onder onze voeten)

Eva Holman, echtgenote van een hoge militair die mede verantwoordelijk is voor de gewelddadige kolonisatie van Zuidelijk Spanje door een vreemde mogendheid, wordt opgepakt door het regime omdat ze een inlander voedt, beschermt en verzorgt. Zij wordt verteerd door schuldgevoel omdat zij haar gerieflijke huis heeft gevestigd op het bloed van mannen en vrouwen zoals hij: “Ik draag de schuld van het feit dat ik me heb laten misleiden mijn leven te bouwen op een moeras. En toch, hoewel ik nooit zal kunnen doen wat hij heeft gedaan, terugkeren naar de enige echt oorsprong, kies ik deze plek uit als mijn plek en claim ik voor mezelf het recht op het stof en de wormen en op alles wat er verder nog is om te mogen wegrotten” (232). De man had zich vele omzwervingen lang in leven weten te houden en was nu teruggekeerd naar zijn geboortegrond om herenigd te worden met gestorven vrienden en familie, om weer een te zijn met de aarde die hem heeft voortgebracht. Door hem te verzorgen neemt Eva de last van het werk van zijn schouders en kan hij één worden met de aarde, overleven als zoon van de aarde. Zij leert van de man dat ook zij, hoezeer ze ook leeft op vreemde bodem, “diep weggezonken [is] in de hoogten van de vruchtbare aarde” (176).

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s