De voorbeeldigheid van Jennifer Egan, Bezoek van de Knokploeg.

In Jennifer Egans roman Bezoek van de Knokploeg, een mozaïekvertelling rond een gekke groep vrienden die werkzaam zijn in de muziekindustrie, stuiten twee begrippen van tijd op elkaar. Terwijl de personages die in het verhaal figureren stromannen en -vrouwen blijken te zijn van de chronologische tijd die ze stuk voor stuk naar hun hand proberen te zetten, getuigt het boek van een niet-chronologische tijd die de verwoede pogingen hun momentum vast te houden uit het lood slaat en eerder onbeheersbaar blijkt te zijn. “’Weet je wel zeker dat ik dat was? Ik kan me er niets van herinneren’” (229). Als verhaal kon het me niet eens echt bekoren, evenmin als het begrip van een discontinue tijd dat het boek te kennen geeft – fragment, uitstel, pauze – en zich nauwelijks rekenschap geeft van hedendaags denken over tijd. Maar als voorbeeld van een schrijven dat het onderwerp van schrijven op fundamentele wijze maatgevend laat zijn voor de manier van schrijven is dit boek onovertroffen en een voorbeeld van wat we van een schrijver van literatuur zouden mogen verwachten.  

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s