Tag Archives: barst

Stormenderhand barst de tijd los (Mark Haddon, De pier stort in)

In Het Pistool, een verhaal uit Mark Haddon’s De Pier stort in, wordt ons idee van de continuïteit van ons bestaan danig op de proef gesteld: “Wanneer hij later het verhaal aan mensen vertelt, zullen ze het niet begrijpen. Waarom is hij niet gevlucht? Zijn vriendje had een geladen pistool. Hij zal zich herhaaldelijk verbazen over hoe slecht iedereen zich zijn eigen jeugd herinnert, hoe ze de volwassenen die ze geworden zijn in die verbleekte foto’s projecteren, in die sandalen, die kleine stoeltjes. Alsof kiezen, alsof beslissen, alsof nee zeggen vaardigheden waren die je gewoon kon leren, net als fietsen of je veters strikken. De dingen overkwamen je” (185). Dat het zo slecht is gesteld met onze herinnering is niet alleen een epistemologisch probleem, want dan zouden foto’s en schriften helpen om weer toegang te krijgen tot onze oorspronkelijke jeugd en de band kunnen herstellen. Het venijn van het verhaal schuilt in de suggestie dat de tijd ons voor een ontologisch probleem stelt, als de tijd zelf geen continuüm vormt: “Tijd is alleen maar barsten en vertakkingen” (183). Bij een voorval zoals een ongeval kun je ongedeerd blijven of gewond raken. Beide mogelijkheden van het bestaan barsten open en vertakken zich in zo’n geval als parallelle universums die voor elkaar afgesloten zijn, en tegelijkertijd de meervoudigheid van ons bestaan uitmaken. In elk voorval barst de tijd open en vertakt zich stormenderhand in een meervoudig zelf van mens en wereld, waardoor je even een ervaring hebt niet te weten wie je bent, alvorens je te identificeren met een van de vertakkingen en de anderen af te laten zinken onder het oppervlak van jouw groef.

 

Advertisements