Tag Archives: het geheime leven van henri pick

Literatuur als revolte tegen de alomtegenwoordige auto-fictie (David Foenkinos, Het geheime leven van Henri Pick).

In Het geheime leven van Henri Pick staat het schrijven en lezen van boeken centraal. Een bibliothecaris besluit een bibliotheek op te richten voor boeken die zijn afgewezen door uitgevers en levert een overvloed aan manuscripten op. Een redactrice van een bekende Franse uitgever vindt er vervolgens een meesterwerk van een volslagen onbekende auteur, en bedenkt een vernuftige marketingstrategie om zowel het boek tot een succes te maken, alsook het verhaal over de ontdekking van dit zonderlinge manuscript.

Het boek rekent af met het oppervlakkige idee dat de schrijver erkenning zoekt voor zijn werk en onsterfelijk wil worden door zijn nalatenschap, net als met het idee dat de lezer zichzelf vooral wil herkennen in de verhalen die hij of zij leest. Hoewel de bibliothecaris zijn bibliotheek voor ongepubliceerde manuscripten oprichtte als monument tegen de vergetelheid, wordt al snel duidelijk dat de bibliotheek zelf – en daarmee ook de inhoud ervan – in vergetelheid raakt zodra de bibliothecaris sterft en de belangstelling ervoor alleen maar wordt aangewakkerd door de marketing van het gevonden meesterwerk. In het schrijven en lezen gaat het om iets wezenlijk anders: “Ja, het was echt geweest. Net als al die schitterende verhalen die ze in haar duisternis creëerde. Het leven kent een diepere dimensie, met daarin verhalen die dan misschien geen verwezenlijking vinden in de realiteit, maar wel degelijk echt zijn” (240). De strijd om erkenning en herkenning verblijft nog in het domein van het reële en mist de diepere dimensie van de mogelijkheid van het leven voorbij de werkelijkheid die echt wordt in het lezen en schrijven van de roman. Zo kan het boek gelezen worden als een revolte tegen het hyper-realisme van de alomtegenwoordige autofictie in de hedendaagse literatuur.